این روزها دانشگاه های کشور فضای ملتهبی داره.

اولین اقدام برای برون رفت از این بن بست سیاسی در کشور اینه که صاحبان قدرت در کشور در مرحله اول اجازه بدن یک راهپیمایی آزاد انجام بشه توسط منتقدین دولت.

در مرحله بعدی باید به بزرگان جنبش اجازه داده بشه تا بتونن از تریبون های عمومی برای مردم صحبت کنن و حرف هاشون رو رخ در رخ با مردم بزنن.

متهم کردن، اجازه ندادن دفاع کردن و حکم صادر کردن که کاری نداره!

ممنوعیت تظاهرات در کشوری که حکومت نظامی های شاه رو هم بی اثر میدونستن، نتیجه عکس میده و باعث میشه وضعیت بدتر هم بشه.

متهم کردن جوانانی که تنها گناهشون خواستار بودن شفافیت هست، بدترین کار ممکن میتونه باشه.

صدا و سیما بسیار ناشیانه عمل میکنه و هر مخالفی رو آشوب گر میخونه!

این القاب میتونه بیشتر از پیش دانشجوها رو جری کنه.

کسی که آشوب گر نباشه و بهش لقب آشوب گر بدن، به طور حتم دست به آشوب میزنه! چون دوست نداره دهانش رو سوخته ببینه برای آشی که نخورده ...