به هر حال، "سه راه" پیداست؛ پلیدی، پاکی و پوچی

این سه راهی است که پیش پای هر انسانی گشوده است.

و تو یک کلمه ی نا مفهومی و "وجود"ی بی "ماهیت"ی، و هیچی، که بر سر این راه ایستاده ای.

تا ایستاده ای، هیچی! چون ایستاده ای، هیچی!

یکی را انتخاب می کنی، به راه می افتی؛ و با انتخاب راه "رفتن"ات، "خود"ت را انتخاب میکنی، معنا می شوی، "ماهیت وجودی"ات معین می شود، چگونه "بودن"ات شکل می گیرد.

و این چنین است که، آدمی که با "تولد"، "وجود" یافته است، با "انتخاب"، "ماهیت" می یابد