متولد 1363 فرزند حسن و به شماره شناسنامه 3056 میخواهم از طریق این نامه استعفای خود را از حضور در کابینه ی 70 میلیونی شما اعلام دارم.و بدیهی است که از این پس در هیچ یک از اقدامات جناب عالی و تصمیمات کابینه ی شما جایی نخواهم داشت.

آقای احمدی نژاد، اطمینان دارم همان گونه که در این چند سال توانستید چرخ های این مملکت سرافراز را بچرخانید از این به بعد بدون من نیز میتوانید همچون گذشته از پس این مسئولیت خطیر بر بیایید و باز هم در زمان ریاست جمهوری شما شاهد شکوفایی اقتصاد، پرباری فرهنگ، سرفرازی ورزش، موفقیت در آوردن پول نفت بر سر سفره ها، رسیدگی به معیشت مردم و هزاران موفقیت دیگر باشید.

دلایل این استعفا را زیاد میدانم اما جا دارد مهمترین آنها را بر شمارم.

ریاست محترم جمهور، سالهاست شعارهایی میشنیدم که میگفتند موفقیت اقتدار گرایان، پیروزی سازندگان و یا پیروزی اصلاح طلبان، امروز هم میتوانید شعارهایی بشنوید از پیروزی اصول گرایان ...

اما آقای رئیس جمهور، چشم ها و گوشهای من چیز دیگری را می بیند و می شنود.من امروز مشکلات معیشتی مردم را می بینم نه تحول اقتصادی کابینه شما را. امروز چیزهایی می بینم تا به شما بگویم که از حالت بی ثباتی خود در جوامع و محافل بین المللی خسته شده ام و حتی ثبات مناسب خود در بین کشورهای همسایه که همانا به دلیل نفوذ منطقه ای و قدرت نظامی باشد را نمی خواهم، من ثبات مختصری را که با قدرت نظامی نباشد را، بر این گونه ثبات داشتن ترجیح میدهم و برای همیشه خواهان ثبات سیاسی به علت ثبات فرهنگی و قدرت اقتصادی هستم و دوست دارم کشورم تنش زدای جهانی باشد.من امروز به عنوان یک جوان خواهان ثبات شغلی و خواستار افزایش درآمد خانوار هستم.من امنیت اجتماعی می خواهم و خواستار حداقل یک زندگی خوب و همراه با آرامش خاطر هستم که برازنده خود و مردم کشورم می دانم.

من، ایرانی می خواهم که قدرت هماهنگی بین قوای سه گانه ی کشور را داشته باشد، ایرانی را می خواهم که مخالفت خود را با انسداد سیاسی ابراز کند و بی نظمی های سیاسی و اجتماعی را منجر نشود.

آقای رئیس جمهور این حرفهای یک بیگانه نیست، سخنان یک ایرانی است از همین مردم و از همین آب و خاک که هرج و مرج نمی خواهد و خواستار حفظ جمهوریت نظام میباشد.

آقای احمدی نژاد بلند فریاد می زنم شعار بی عمل نمی خواهم و صدها بار تکرار می کنم که عملگرا پسندم. من، خواستار پاره شدن نوار تکراری و بی ثمری هستم که سالهاست جای خود را با یکدیگر تعویض میکنند.‌من، یک تفکر جوان، جدید و غیرتکراری می خواهم.من از فقر و بی عدالتی و تبعیض خسته شده ام و خواه ناخواه دست آوردهای شما را نیز به کام خود شیرین و گوارا نخواهم دانست، منی که می توانم به قولی کارگر،‌ معلم و پرستاری باشم که سالیان متمادی احساس فقر و تبعیض می کنم پیچ ها را محکم نخواهم بست، ‌فرزندان خود و شما را درست تربیت نخواهم کرد و به بیماران رسیدگی مطلوب نمی کنم.

آقای احمدی نژاد واقعاً بی انصافی نیست که از من نوعی بخواهید که تا سال 1403(پایان برنامه ی هفتم توسعه)فقر و تبعیض و نابرابری را تحمل کنم تا شاید «سیاست های رشد محور» شما به نتیجه برسد !!!

فی الحال بر شمردن دلایل خود را بیش از این درست ندانسته و احساس میکنم از بحث اصلی خارج شده ام.

آقای رئیس جمهور شما میتوانید نبود و عدم همراهی اینجانب را در ادامه راه کابینه خود به فال نیک گرفته و در پیشبرد اهداف عالیه خود به پیش بروید تا بدین وسیله وجود یک مخالف فکری را در کابینه تحمل ننمایید.

به امید سرافرازی کشورمان، ایران عزیز ...