مرا كسی نساخت، خدا ساخت؛ نه آنچنان كه «كسی میخواست»، كه من كسی نداشتم، كسم خدا بود. كس بی كسان. او بود كه مرا ساخت، آنچنان كه خودش خواست، نه از من پرسید و نه از آن «منِ دیگر» م. من یك گل بیصاحب بودم. مرا از روح خود، در آن دمید و بر روی خاك و در زیر آفتاب، تنها رهایم كرد. مرا به خودم واگذاشت. عاق آسمان! كسی هم مرا دوست نداشت؛ به فكرم نبود. وقتی داشتند مرا می آفریدند، كسی آن گوشه خدا خدا نمیكرد، وقتی داشتم روح میپذیرفتم، شكل میگرفتم، قد میكشیدم، چشمهام رنگ میخورد، چهره ام طرح میشد، فرشته ای ظریف و شوخ و مهربان و چابك پنجه ای، با نوك انگشتان سحر آفرینش، آن را صاف و صوف نمیكرد، وقتی میخواستند كارِ دل را در سینه ام آغاز كنند، آشنایی دلسوز و دلشناس نداشتم تا برود و بگردد و از خزانه ی دلهای خوب، بهترین را برگزیند.

دکتر شریعتی

دکتر شریعتی